Home

REKLAMA

Przypadek Mateusza Łukasza Nawojskiego nie jest tak spektakularny jak Adolfa Cynjana. Ten przedwojenny cwaniak i oszust miał cyklistówkę, marynarkę w kratkę albo jakąś inną i jak spotkał jakiegoś gospodarza, który przyjechał na przykład z Piaseczna, to go tytułował: „Panie dziedzicu”. Potrafił mu sprzedać most Kierbedzia albo Kolumnę Zygmunta. Byli też tacy co na Kercelaku malowali wróble na żółto i sprzedawali jako kanarki. I to jest właśnie przypadek Nawojskiego. Drobny oszust, który posługując się najnowszą techniką (internetem) sprzedaje wymyślony wizerunek samego siebie. Dymon Bud czyli firma krzak.

WARTO PRZECZYTAĆ

Historia rodzinna


Charakterystyczny głos Tadeusza Olsztyńskiego było słychać ze wszystkich okien naszej kamienicy. Dla nas jednak Olsztyński to był po prostu Tadeusz  – Tadeusz

Nowakowski, starszy brat mojego Ojca, Jerzego.

Wspomnienie z okazji 100-lecia urodzin.

Cały artykuł znajdziesz w dziale:

ARTYKUŁY

NGP nr 7/2019 (437) 07 KWIETNIA 2019

20 lat

Nowej Gazety Polskiej

 

Dokładnie 20 lat temu, 28 października 1998 roku ukazał się pierwszy numer Nowej Gazety Polskiej. Skąd tytuł gazety? Na spotkaniu Rady Kultury w Sztokholmie, gdy powiedziałem, że planuję wydawanie pisma, ktoś ciężko westchnął: "Jeszcze jedna nowa gazeta polska....". A ktoś inny zapytał: "A jaki będzie miała tytuł?". Wtedy wpadł mi do głowy pomysł: "Nowa Gazeta Polska".

To wyjaśnienie dedykuję wszystkim, którzy "podejrzewali", że nazwa gazety miała się kojarzyć albo z Gazetą Wyborczą, albo z Gazetą Polską. Ani jedno ani drugie. Ta nazwa to czysty przypadek.

Czterysta dwadzieścia sześć numerów gazety w ciągu 20 lat (a łącznie z dodatkowymi edycjami to około 450 numerów) - jak na warunki szwedzko-emigracyjne - to spory dorobek, ale daleko nam jeszcze do "Wiadomości Polskich" (wydawanych kiedyś w różnych postaciach przez Radę Uchodźstwa Polskiego w Szwecji) - których w latach 1940-1988 ukazało się łącznie około 720 numerów. Ale to już historia.

Zaczynaliśmy wydawanie gazety w czasach zupełnie innych. Gdy dominowały nastroje pozytywne, a duma bycia Polakiem w Szwecji była bliska niemal wszystkim. Dzisiaj jesteśmy bardziej podzieleni niż kiedykolwiek wcześniej. A duma miesza się często ze wstydem.

Tadeusz Nowakowski

Foto: Krzysztof (Marian) Marianiuk

 

 

Australijsko-szwedzka odyseja czyli „Przez morze do szczęścia” Marii Rejment

 

Jak głosi znane powiedzenie, to życie jest autorem najprzedziwniejszych scenariuszy, serwując nam często niespodziewane przeżycia i doświadczenia. I czasami te właśnie
doznania w którymś momencie jakby napierają na nas „od środka”, powodując nieodpartą potrzebę oddania ich w formie beletrystycznej. Tak powstaje (o)powieść, oparta często na wątkach autobiograficznych. I tak właśnie jest w przypadku książki „Przez morze do szczęścia” Marii Kabały Rejment.

Recenzja M. Anny Packalén Parkman

Głos pokolenia

 

Pokolenie, do którego należy mieszkający w Sztokholmie Maciej Klich, autor książki “Niepokorny”, wniosło istotny wkład w odzyskanie suwerenności przez Polskę. Czytając ją przypomniała mi się książka Bohdana Cywińskiego “Rodowody Niepokornych” - książka Klicha to swego rodzaju kontynuuacja właśnie tej głośnej książki.

Recenzja Krzysztofa Romatowskiego

Close encounters, czyli bliskie spotkania z PiS

 

Teorie tłumaczące powstanie tak pokręconej formacji politycznej jak PiS, są różne. Jedni twierdzą, że Polska nie zasługuje na tak atawistyczne ugrupowanie, inni podnoszą fakt, że przecież przez całe stulecia kraj nasz był państwem niewolniczym, feudalnym, więc skąd mielibyśmy się nauczyć demokracji.
Milosz na przykład twierdził, że Polska nigdy, nawet w czasie panowania komuny, nie przestała być endecka. Stąd jego werset: Jest ONR-u spadkobierca Partia (z “Traktatu poetyckiego”). Artykuł Janusza Sławomirskiego


Astana, czyli Nursułtan. Miasto Jutra

 

Nazwa Astana, jakkolwiek dla ucha mile brzmiąca, oznacza w języku Kazachów po prostu “stolica”. Od dawna sądziło się, że to tylko nazwa techniczna, którą zmienią, kiedy tylko nadarzy się stosowna chwila, by uwiecznić w nazwie jej
ideowego twórcę, cieszącego się już dziś tytułem Słońca
Narodu. I stało się. 19 marca 2019 roku, 79 letni Nursułtan Nazarbajew rezygnuje niespodziewanie ze sprawowania funkcji rezydenta. Jego następca nazajutrz nadaje mu nowe tytuły Złotej Gwiazdy i Bohatera Narodu, proponując
niezwłocznie nadanie Astanie nowej nazwy: Nursułtan.
No i, co się miało ziścić, się ziściło. Artykuł Zagmunta Barczyka

.

Ostatni numer w wersji PDF

(Naciśnij na obrazek, otworzy się dokument pdf)

Po raz siedemnasty kapituła Nagród Polonii Szwedzkiej, przyznawanych

przez Nową Gazetę Polską, postanowiła uhonorować POLONIKAMI

Polaków mieszkających w Szwecji.

Nagrodę Polki Roku 2018 postanowiono przyznać Ewie Nordin, współzałożycielce Polskiego Towarzystwa Teatralnego w Szwecji.

Nagrodę Artystyczną przyznano mieszkającemu w Kungsbacka Romanowi Zasowskiemu, poecie i publicyście.

Kapituła postanowiła przyznać także dwie Nagrody Specjalne: Andrzejowi B. Lewkowiczowi i Janinie Ludawskiej.

Nagrody Polonii Szwedzkiej przyznawane są przez redakcję Nowej Gazety Polskiej od roku 2001. Honorujemy nimi Polaków mieszkających w Szwecji, których działalność i osiągnięcia służą budowaniu pozytywnego wizerunku Polonii w Szwecji. (Komunikat prasowy z uzasadnieniem)



Archiwum NGP

Wydania specjalne

Więcej informacji o Nagrodach Polonii Szwedzkiej tutaj: POLONIKI

Leokadia

Komaiszko

Światło Północy


Sztokholm 2015

s.75


Konstrukcja tej książki jest prosta i zarazem uniwersalna. To opowieść o ludziach przypadkowo spotkanych podczas pobytu autorki w Szwecji. Jak pisze we wstępie Komaiszko, opowiadały one swoje dzieje na emigracji, a dzieje te nie zawsze są “wyścielonymi płatkami róż”, jak to sobie czasami wyobrażają ludzie, codzienności emigracyjnej nieświadomi. Ten polski świat w Szwecji widziany oczami autorki mieszkającej w Belgii, ma w sobie wiele świeżości i jest niezwykły. Widziany z oddali może wydać się fascynujący.

Aleksander Kwiatkowski

Vademecum nieudacznika czyli antymemuary


Sztokholm 2015

s.136


Widać, jak wspaniały dystans do rzeczywistości wokół i do siebie samego ma autor. W autoironii i filozoficznym podejściu do młynów historii, które i jemu mocno przetrzepały skórę, pozuje trochę na Piszczyka z „Zezowatego szczęścia”, ale o ileż jest od niego bystrzejszy i – jednak – skuteczniejszy w życiu. Piszczyk był nieszczęśnikiem totalnym, a w dodatku obrzydliwym konformistą i małym oszustem.

Roman

Zasowski

Skaza pępka


Sztokholm 2017 s.40


"Skaza pępka" utrzymana jest w podobnym tonie jak wydany wcześniej w Wydawnictwie Polonica "Nożyk do awokado", o którym jeden z recenzentów pisał: poezja otwierająca codzienność, żeby dotrzeć do tajemnicy naszego bytu. Czyta się te krótkie wiersze z uczuciem wnikającej w nas przyjemności zabawy słowem, lekko uśmiechając się gdy dotrze do nas refleksyjność tych wierszy. Nie w nich nic z poetyckiego zadęcia, wymuszonych metafor. Nie ma też ekshibicjonistycznych wiwisekcji własnej duszy. Zasowski z rozwagą i niezwykle przemyślanie operuje każdym słowem i każde słowo ma do spełnienia w tych wierszach swoją rolę. To - jak ktoś kiedyś sformułował - poezja świadoma siebie.

Nasza Matka

Ludwika

Skorut


Sztokholm 2018 s.50

opr. Irena Desselberger


Nasza Mama nie miała łatwego życia, ale w każdej sytuacji potrafiła znaleźć radość  i zadowolenie, które przekazała nam, swoim dzieciom. Wspomnienia Mamy są szczerym przekazaniem rozsądnego podejścia do uciszania złości, żalu i cierpienia. Obraz biegnącej za nami Mamy, aby dać mi

medalik, gdy opuszczaliśmy Polskę i jechaliśmy do Szwecji, pamiętam do dziś.

To była Nasza Mama, która wymagała i karciła, gdy na to zasłużyliśmy. Ale też była zawsze z nami, dbając o nas.ja świadoma siebie.

Redaktor odpowiedzialny: Tadeusz Nowakowski

Redakcja:

Box 129,

146 22 Tullinge Szwecja

Mob: +46 73 98 53 615


mail: polonica@polonica.se